Nachtmerrie van een schrijfjuf

Deze les had ik goed voorbereid: columns schrijven. Leuke voorbeelden opgezocht, geinige schrijfoefeningen en een pittige huiswerkopdracht. De tweede les voor een enthousiaste groep van 12 volwassenen. Dit was een door coronamaatregelen uitgestelde les. Ik had er echt zin in.

Onverwacht moest de bijeenkomst verplaatst worden van een knus lokaal naar de aula. Uiteraard had ik begrip voor de omstandigheden, corona-afstand houden is domweg verstandig en de aula is ruim genoeg. Voor iedereen was er een eigen tafel.

Ik begon te vertellen. De deelnemers konden me niet verstaan. Ik ging schreeuwen. De deelnemers keken me aan alsof ze water zagen branden. Er ging een bel en tientallen pubers stroomden de aula binnen, met het nodige kabaal. Ik lastte een pauze in. De deelnemers leken de afstandsafspraak te vergeten, ze stonden dichtbij elkaar geanimeerd te praten. Dacht ik tenminste, terwijl ik mijn kofie dronk. Na het vertrek van de pubers en hun herrie hervatte ik de les. Ik keek rond, en er bleken ook 10 van mijn deelnemers vertrokken te zijn, er waren er nog maar 2! Eén van hen, Corrie, tilde haar schouders op. Het leek verontschuldigend. ‘Ze vonden het allemaal veel te moeilijk,’ zei ze.

Of ik de les nog doorzette, zal ik nooit weten. Het bleek een droom te zijn. Een nachtmerrie, eigenlijk. Verstoord door de wekker.

Het was zaterdagmorgen half 9. Op het ochtendprogramma stond een workshop column schrijven voor een groep van 12 volwassenen. De fietstocht naar de locatie – gelukkig geen schoolgebouw met een aula – duurde lang genoeg om mijn hoofd leeg te maken. De workshop was gezellig en leverde mooie teksten op. Maar af en toe voelde ik toch een knoop in mijn maag. De nachtmerrie achtervolgde me. Zouden ze blijven zitten? Ook na de pauze?

Ineens was het half één, tijd om af te ronden. De ochtend was voorbijgevlogen. Een aantal cursisten bleef hangen en stelde vragen over vervolgcursussen. En toen ik een uur na de les mijn mail opende, zag ik al de eerste twee columns binnenstromen. En het besef: ‘Ik leef een droom. Mijn droom. Een leven als schrijfjuf. Vannacht ga ik heerlijk slapen.’

Geplaatst in: Blog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.